انجمن آرای ایران

سخن بیستم انجمن آرای ایران
‏ ‏
‏ خردادماه ۱۳۸۹‏

جمهوری ایرانی؛
‏ هم استراتژی، هم تاکتیک‏
‎ ‎
‏ ‏
‏ ‏
‏ ‏
جامی که سرانجام لبریز شد
‏ ‏
مردم ایران در ۱۲ ماه گذشته گامی بلند درمسیر دگرگونی¬های ‏بنیادین و سرنوشت¬ساز خود برداشتند. جام شکیبایی و خشم این ‏ملت رنجدیده لبریز شد، به خیابان¬ها ریختند و سخنِ نهان و در دل¬ ‏فشرده‍ی خویش را با بانگ بلندِ «جمهوری ایرانی» به گوش تاریخ ‏رساندند. در شعار «جمهوری ایرانی» مفهوم¬های ایرانگریی، ‏جدایی دین از سیاست، درخواست جاری شدن منشور حقوق بشر ‏در ایران، پشت کردن به بنیادگرایان اسلامی و حکومت¬های مستبد ‏و خودکامه، نگهداری از منابع و منافع ملی ایران از دستبرد ‏آخوندها، سران سپاه، آقازاده¬ها، مافیای مالی و بیگانگان، ‏درخواست آزادی، دموکراسی و کثرت¬گرایی سیاسی موج می¬زنند.‏
‏ ‏
خانه‍ی کلنگیِ دین¬سالاری؛ زیر ضربه
‏ ‏
‏ بیدار شدن از خوابِ کابوس¬وار تاریخی و شناخت گرگِ دین که ‏در جامه‍ی میش پنهان شده است نیز، در فحوای شعارهای ایرانیان ‏به خوبی فهمیده می¬شد. همه‍ی این¬ها، در گامی که تنها یکسال از ‏زمانِ بی¬کران را لازم داشت، درواقع، خواسته¬های ملتی است که ‏‏۱۴ سده در چنبره‍ی لشگر اسلام و زیر حبابِ خفه کننده‍ی دین ‏گیرافتاده¬اند. در سنجش با هزاره¬ها و سده¬ها، یکسال زمانی است ‏اندک. اسلام، آخوندها و سپاهی¬هاشان ۱۴ قرن زمان نیاز داشتند ‏تا حکومت در ایران را یکسره قبضه کنند. مردم ایران برای ریشه ‏‏¬کن کردن این سرطان بدخیم، به سال¬ها و شاید دهه¬ها نیاز داشته ‏باشند. برانداختن و تعویضِ حکومت اسلامی در ایران تنها بخشی ‏از درمان است. پاکسازی ایران از «فرهنگ» خرافه¬پرستی، دین¬ ‏سالاری، آخوند زدگی، امامز¬اده ¬پرستی و هویتِ جعلی اسلامی به ‏زمانی دراز نیاز دارد. آن هم با کوششی همه¬ سویه و در سایه‍ی ‏دولتی دموکرات، سکولار و ایرانگرا. خانه¬ای را که از پای¬بست ‏ویران است، نمی¬توان با تغییر نقش ایوانش برپای نگاه داشت. خانه‍ی ‏کلنگی را باید ویران کرد و «عالمی دیگر بباید ساخت، وز نو ‏آدمی» اما اکنون ملت ایران کلنگ را برداشته است و خانه‍ی کلنگی ‏دین سالاری را زیر ضرباتش گرفته است.‏
‏ ‏

جریانات سیاسی زیر محکِ تجربه
‏ ‏
افت و خیزهای روزمره‍ی سیاسی درسال گذشته به مردم ایران یاری ‏رساند تا جریان¬های سیاسی، مدعیان رهبری جامعه، و نیات و ‏نقشه¬های آنان را بهتر بشناسند. از رهبرانِ ضعیف و اهل چانه ‏زدن، تا جریان¬های براستی ایراندوست و رادیکال، کم و بیش ‏برای ایرانیان شناخته شدند و با چرخش چرخ دگرگونی¬ها این ‏شناخت ژرفامندتر و گسترده¬تر خواهد شد.‏
‏ ‏
نفوذ در قصر دراکولایی اسلام
‏ ‏
براندازی حکومت مسلح اسلام در ایران، همچون یک قفل نیست ‏که با یک کلید و به دست یک جریان معین سیاسی گشوده شود. ‏حل مسئله‍ی تاریخی ایران و رها شدن¬اش از دست «ضدفرهنگ» و ‏حکومت اسلامی، شاه¬ کلیدی ندارد که در دست یک نفر یا یک ‏جریان معین باشد. قصر کهنه و دراکولایی آخوندی، دروازه¬ها و ‏قفل¬های پرشماری دارد و کلید گشودنِ هریک از این قفل¬ها در ‏دست یک نیروی سیاسی است. هیچ جریان سیاسی نمی¬تواند بگوید ‏که به تنهایی می¬تواند همه‍ی دروازه¬ها و روزن¬های ورود به این ‏قصر را بگشاید، آن را تصرف، پاکسازی و نوسازی کند. رهبری ‏ایران و ایرانیان در این خماپیچِ هولناک و پرخطر، همه‍ی ایرانیان و ‏سازمان¬های سیاسیِ ایرانگرا، دموکراسی¬ خواه، آینده¬نگر و ‏سکولار هستند. دسته ¬کلید در دست هیچ فرد یا جریان سیاسی ‏معینی نیست. برای برانداختن حکومت اسلام و «فرهنگ» ضد ‏ایرانی¬اش، همه‍ی میهن¬دوستان، مبارزان، جریانات ملی¬گرا، ‏خردمندان و اندیشمندان باید کلیدهاشان را به این دسته¬ کلید ‏بیفزایند. ایران را همه‍ی ایرانیان می¬توانند نجات داده، از گذرگاه¬های ‏دشوار عبور دهند و به سرمنزل مقصود برسانند. ‏
‏ ‏
رهبری از آنِ همگان است
‏ ‏
انجمن آرای ایران می¬داند که یکدلی و هم¬پیمانی همه‍ی سازمان¬ها و ‏کسانی که دوست دارند در رهبری ایران هم¬بهره باشند، بسادگی ‏فراهم نمی¬شود. اما کاری است شدنی و سنگ ¬بناهای نخستین آن ‏در حال چیده شدن هستند. نیرومندی حضور و خواسته¬های ایرانیان ‏برای تغییرهای ریشه¬ای، پشتوانه‍ی شایسته¬ای است برای همراهی و ‏هم¬پیمانی سازمان¬ها، جریان¬ها و افرادی که بیرون کشیدنِ ایران از ‏فاضلاب و منجلاب حکومت اسلامی دغدغه‍ی اصلی¬شان است.‏

‏ ‏
چشم¬اندازِ آینده و خواسته¬های مردم، روشن است‏
‏ ‏

چشم¬اندازِ آینده روشن است. بُن¬مایه¬های دگرگونیِ بزرگ در ‏دسترس¬اند. ابزار تغییر کم و بیش فراهم آمده¬اند. ایرانیان می¬‏خواهند از مانداب پیشاتاریخی بیرون آیند. همین «خواستن»، ‏مقدمه‍ی توانستن هم هست. آنانی که به نادرست می¬اندیشند که می¬‏توانند با تعویضِ نقابِ برچهره‍ی خود، ایرانیان را فریب داده و سوار ‏بر موج، به سوی حکومتی دیگر با محتوای حکومت¬های شیخی و ‏شاهی بتازند در یک خطای محاسبه‍ی تاریخی غوطه¬ورند. ایرانیان ‏نمی¬خواهند به گذشته برگردند؛ آنان می¬خواهند به آینده بروند. شیخ ‏و شاه تاریخ ایران را سرشار از ستم، غارت، کشته، زور، خون و ‏تباهی کرده¬اند. روحانیان و پادشاهانِ قلدر و ستمگر، آنچنان تاریخ ‏‏۱۴سده‍ی گذشته را در ایران به خون ایرانیان آغشته¬¬اند که دیگر ‏جایی برای حضور دوباره در آینده‍ی ایران برای خود نگذاشته¬اند. ‏مردم ایران با فریادهای رعد آسای خود شعار «جمهوری ایرانی» ‏را بر پهنه‍ی ایران روان کردند و به گوش جهانیان رساندند. آنان نه ‏می¬خواهند دینی را جانشین دینِ دیگری کنند، نه می¬¬خواهند ‏پادشاهی را جانشین شیخ کنند، نه می¬خواهند دوالپای گذشته ‏را روی شانه¬های آینده سوار کنند. ایرانیان می¬خواهند از سنت به ‏مدرنیته، از دین¬سالاری به سکولاریسم، از خرافه به خردورزی و ‏از گذشته به فردا بروند. این، حکم تاریخ است. در برابر ضرورت¬ ‏های ناگزیر تاریخ نمی¬توان ایستاد. ‏

‏ ‏
شتاب گرفتن چرخ و چرخه‍ی تاریخ
‏ ‏
انجمن آرای ایران، از شتاب گرفتن چرخ و چرخه‍ی تاریخ در ‏میهنمان پشتیبانی می¬کند. ما به سهم خود برای هدایت ارابه‍ی تاریخ ‏به سوی «جمهوری ایرانی» کار می¬کنیم و تلاش می¬ورزیم. مهم ‏نیست که چقدر از این خویشکاری تاریخی را به انجام برسانیم. ‏مهم این است که راهِ درستی پیشاروی خود داریم. مهم این است که ‏آن گروه از جریان¬های ایرانگرای سیاسی که هم¬اندیش با مردمِ ‏آینده ¬گرای ایران هستند، در چشم¬اندازی نه چندان دور و دیر، بی ‏هرگونه ترفند و خودمحوری، به سیل بنیان¬کن مردم ایران بپیوندند. ‏سدهای سدید حکومت مستبد و اندیشه‍ی حکومت¬های استبدادی در ‏جامه‍ی شیخ و شاه را درهم بکوبند.‏
‏ ‏
هنگام آن رسیده که کلید¬های پراکنده را در دسته¬ کلیدِ نجات ایران ‏گردآوریم.‏
‏ ‏
با باور به پیروزی، زنده باد آزادی، پاینده باد ایران.‏